معماران: ناهنجاری، MYCL
سال: 2025
عکاسی: سیلویا میرالس پرز
معماران اصلی: Bhakti V Loonawat، Suyash Sawant
طراحی و مطالعه: ناهنجاری
تحقیق و تولید: MYCL
تیم تحقیقاتی: رابی زیدنا دومن، رونالدیاز هارتانتیو، رزقی پارادیلا اکبریانتی، ام یوسف نورهادی
مواد: میسلیوم قارچ، ضایعات کشاورزی، بتن، کارهای چوبی
شهر: ونیز
کشور: ایتالیا
MycoMuseum یک تاسیسات معماری آزمایشی است که در نوزدهمین نمایشگاه بین‌المللی معماری La Biennale di Venezia در سال 2025، در بخش مواد بانک: موضوعات معنادار است، ارائه شده است. این پروژه که از طریق همکاری بین Anomalia در هند و MYCL در اندونزی توسعه یافته است، پتانسیل معماری میسلیوم را به عنوان یک مصالح ساختمانی احیاکننده بررسی می کند. ابعاد واحدهای مدولار MycoBlox آن 25 در 25 در 25 سانتی متر است و از میسلیوم قارچ و ضایعات کشاورزی رشد می کند. این نصب، تحقیقات بیولوژیکی، آزمایش مواد، طراحی مدولار و استراتژی‌های ساخت دایره‌ای را برای ارائه جایگزینی برای سیستم‌های استخراج مواد سنتی ترکیب می‌کند. این کار با استفاده از 142 کیلوگرم ضایعات کشاورزی، از انتشار تقریباً 522 کیلوگرم CO2-e ناشی از سوزاندن محصولات جلوگیری کرد و 50.2 کیلوگرم کربن CO2-e را جدا کرد. هر بلوک 1.6 کیلوگرمی می تواند 1.55 تن نیروی فشاری را تحمل کند و نصب را هم به عنوان یک نمایشگاه گمانه زنی و هم یک نمونه اولیه فنی برای ساخت و ساز کم ضربه قرار می دهد.
MycoMuseum به عنوان چالشی برای دلبستگی دیرینه معماری به ماندگاری به دوسالانه معماری ونیز می رسد. این نصب به جای تلقی دوام به عنوان معیاری بی چون و چرای ارزش، موقتی بودن، بازسازی و ادغام بیولوژیکی را به عنوان جاه طلبی های معماری به همان اندازه معتبر پیشنهاد می کند. این تغییر مفهومی، معماری را نه به عنوان رشته ای از اشیاء ایستا، بلکه به عنوان توانایی درگیر شدن در چرخه های اکولوژیکی رشد، دگرگونی و بازگشت دوباره فرموله می کند. بنابراین پروژه جایگزینی جذاب برای سیستم های استخراج مواد در زمانی که محدودیت های محیطی در حال تغییر مرزهای آزمایش های معماری هستند، معرفی می کند.
این نصب که توسط Anomalia مستقر در هند با نوآوران اندونزیایی MYCL در مواد زیستی توسعه یافته است، از طریق دیدگاه مشترک خود در جنوب جهانی اهمیت بیشتری پیدا می کند. MycoMuseum که در دوسالانه‌ای بدون نمایندگی ملی از هند یا اندونزی ارائه شده است، اهمیت تحقیقات طراحی غیرمتمرکز را فراتر از ساختارهای غرفه‌های رسمی نشان می‌دهد. این پروژه منعکس کننده مدلی از تولید معماری مبتنی بر تخصص توزیع شده و پرس و جوی مشترک است که معماران، دانشمندان مواد و متخصصان تولید را گرد هم می آورد تا میسل را به عنوان یک رسانه ساختمانی بادوام کشف کنند. گنجاندن آن از طریق فضای فراخوان باز برای ایده‌ها، ظهور صداهای معماری جایگزین را برجسته می‌کند که خارج از چارچوب‌های نهادی مرسوم عمل می‌کنند.
در قلب نصب، MycoBlox، مکعب‌های مدولار به ابعاد 25 در 25 در 25 سانتی‌متر و از میسلیوم قارچی مرتبط با بقایای کشاورزی کشت می‌شود. این واحدهای سبک وزن که هر کدام تنها 1.6 کیلوگرم وزن دارند، قادر به تحمل بارهای فشاری تا 1.55 تن هستند که نوید ساختاری مواد رشد یافته ارگانیک را نشان می دهد. طراحی این تاسیسات از طریق چهار مسیر تحقیقاتی آشکار می شود: مشاهده رفتار رشد طبیعی میسلیوم، تایید علمی برای استفاده معماری، تحقیق در سیستم های رسمی مدولار، و تحقیق چرخه زندگی. یک مجموعه ترکیبی از میسلیوم و اجزای بتن یک گفتگوی عمدی بین میراث مواد صنعتی و جایگزین‌های احیاکننده در حال ظهور ایجاد می‌کند، در حالی که نازک کاری رولپلاک چوبی امکان جداسازی کارآمد و در نهایت کمپوست‌سازی را فراهم می‌کند.
عملکرد زیست‌محیطی پروژه، جاه‌طلبی‌های سوداگرانه آن را در تأثیر قابل اندازه‌گیری استوار می‌کند. MycoMuseum با استفاده مجدد از 142 کیلوگرم ضایعات کشاورزی، از انتشار تقریباً 522 کیلوگرم دی اکسید کربن معادل حاصل از سوزاندن محصولات جلوگیری می کند، در حالی که 50.2 کیلوگرم اضافی را از طریق فرآیندهای رشد بیولوژیکی آزاد می کند. این ارقام پیشنهاد گسترده تر او را تقویت می کند که نوآوری مادی باید فراتر از کاهش به سمت احیای اکولوژیکی فعال حرکت کند. این نصب که از 10 می تا 23 نوامبر 2025 در Arsenale به نمایش گذاشته شد، در نهایت معماری را به عنوان یک سیستم زنده به جای یک مصنوع ثابت نشان می دهد. دیدگاه او نه صرفاً تجربی و نه نمادین است، بلکه کاوشی عمل‌گرایانه است که چگونه ساختمان‌ها را می‌توان روزی کشت، جمع کرد و به عنوان بخشی از رابطه تجدید شده معماری با هوش طبیعی به زمین بازگرداند.
گالری پروژه
محل پروژه
آدرس: ونیز، ایتالیا
مکان ذکر شده برای مرجع کلی است و ممکن است نشان دهنده یک شهر یا کشور باشد، اما آدرس دقیقی را مشخص نمی کند.
