مرکز دهکده فرهنگی ماتسودای توسط MVRDV با سیستم عامل Super-OS یک ساختمان فرهنگی مرتفع در منظره کوهستانی استان نیگاتا، ژاپن است که در آن ساختار، دسترسی و واکنش آب و هوا در یک حجم مرتفع در بالای صفحه عمومی زمین فشرده شده است. این پروژه که در ارتباط با سه‌ساله هنری Echigo-Tsumari طراحی شده است، از تکیه‌گاه‌های پل مانند برای ایجاد یک میدان حفاظت‌شده در زیر، یک سطح برنامه فشرده در بالا و یک زمین قابل سکونت در پشت بام استفاده می‌کند که مزارع برنج، رودخانه، روستا و کوه‌های اطراف را تغییر می‌دهد.
اطلاعات فنی مرکز دهکده فرهنگی ماتسودای
با بالا بردن ساختمان به هوا، زیر بنا در زمستان منطقه ای عاری از برف و در تابستان یک میدان خشک و سایه دار است.
– MVRDV
سکوی فرهنگی برجسته در منظره ای برفی
مرکز دهکده فرهنگی ماتسودای در یک منطقه کوهستانی روستایی واقع شده است که برف زمستانی تصادفی نیست، بلکه یک شرایط معماری تعیین کننده است. تصمیم برای بالا بردن بدنه اصلی ساختمان از سطح زمین مستقیماً به این اقلیم پاسخ می دهد. حجم افزایش یافته به جای اینکه اجازه دهد برف روی دیوارها جمع شود، فشار جانبی روی نما را کاهش می دهد و برنامه اصلی را از ناپایدارترین شرایط فصلی روی زمین جدا می کند.
بخش زیرزمینی حاصل به عنوان فضای باقی مانده در نظر گرفته نمی شود. در زمستان از تجمع سنگین محافظت می شود، در حالی که در تابستان به یک اتاق بیرونی سایه دار و خشک در زیر میز برآمده تبدیل می شود. این میدان سرپوشیده می‌تواند میزبان اجراها، کنسرت‌ها، رویدادهای رقص و گردهمایی‌های غیررسمی باشد و به ساختمان اجازه می‌دهد هم به‌عنوان یک صحنه مدنی باز و هم به‌عنوان یک موزه سرپوشیده عمل کند.
استراتژی معماری در بخش خوانا است: آفتاب، باران و برف شیوه متفاوتی از زندگی را ایجاد می کند. آب و هوا به مولد فرم تبدیل می شود، نه فقط یک مشکل فنی که باید با عایق کاری یا زهکشی حل شود. شیء مرتفع سفیدی که از مزارع برنج مشاهده می شود با انتزاع عمدی خوانده می شود، اما جدایی آن از زمین ریشه در رفتار عملی محیط دارد.
پاهای پل مانند ساختار، گردش و اتصالات شهری
حجم افزایش یافته توسط پایه های پل مانندی که به طور همزمان به عنوان ساختار، گردش و زیرساخت سایت کار می کنند حمل می شود. این تکیه گاه ها نه تنها ساختمان را پشتیبانی می کنند. آنها از توده مرکزی به محیط های مختلف اطراف گسترش یافته و موزه را به ایستگاه، مناطق پارکینگ، پارک رودخانه و چشم انداز کشاورزی متصل می کنند. بنابراین، ساختمان به یک تقاطع کوچک در یک منطقه پراکنده روستایی تبدیل می شود.
این آرایش ساختاری اجازه می دهد تا سطح زمین تا حد زیادی بدون ستون باقی بماند. تکیه گاه ها در پاها متمرکز شده و فضای زیر ساختمان را باز و سازگار می گذارند. در پلان، پاها رویکردهای مورب را تشکیل می دهند که در زیر برنامه فرهنگی همگرا می شوند و میدانی را در زیر ساختمان ایجاد می کنند که می تواند حرکت، مونتاژ و عملکرد را بدون تقسیم بندی معمولی یک شبکه سازه ای معمولی در خود جای دهد.
در داخل حجم افزایش یافته، همان هندسه پا، پلان را قطع می کند و مناطق برنامه را سازمان می دهد. تکیه گاه ها در دیوارها پنهان نمی شوند یا به عنوان عناصر مهندسی ایزوله رفتار نمی شوند. آنها ابزارهای فضایی هستند که گردش را شکل می دهند، آستانه ها را تعیین می کنند و جهت ورود را ثبت می کنند. بنابراین منطق ساختاری ساختمان از جهت گیری اجتماعی آن جدایی ناپذیر است.
سازماندهی داخلی و فشرده سازی برنامه
سطح اصلی طیف وسیعی از عملکردهای فرهنگی را در یک سکوی فشرده فشرده فشرده می کند. سالن‌های نمایشگاه، کارگاه‌ها، اتاق‌های جلسات، سالن‌های نمایش، بخش‌های اداری، کافه تریا، انبار و اتاق‌های خدمات حول منطق عبور از پایه‌های سازه چیده شده‌اند. این طرح نشان دهنده نقش دوگانه مرکز به عنوان یک مرکز محلی و به عنوان یک پلت فرم بزرگتر برای رویدادهای سه ساله است.
این فشرده سازی یک ارتباط محکم بین برنامه هایی ایجاد می کند که در غیر این صورت ممکن است از هم جدا شوند. مناطق آموزشی و کاری در مجاورت فضاهای نمایشگاهی و گردهمایی واقع شده اند، در حالی که عملکردهای اداری و پشتیبانی در همان زمینه برجسته بافته می شود. نتیجه یک پلان باز خنثی نیست، بلکه یک فضای داخلی مدرج است که در آن مورب های ساختاری ساختمان به ایجاد قلمروهای مجزا بدون شکسته شدن کامل تداوم بصری و فیزیکی کمک می کند.
سالن اجتماعات، اتاق های جلسات و فضاهای کارگاهی ساختمانی را نشان می دهد که برای تغییر مقیاس اشتغال طراحی شده است. در روزهای عادی می تواند از فعالیت های فرهنگی محلی حمایت کند، در حالی که در طول جشنواره به یک دستگاه عمومی فشرده تر گسترش می یابد. طبقه زیرزمینی، طبقه اصلی و سقف با هم یک توالی عمودی از فضاهای مدنی را ایجاد می کنند که هر کدام با درجات مختلفی از محفظه و نوردهی متفاوت هستند.
منظره پشت بام، نماها و توپوگرافی مصنوعی
سقف به عنوان یک منظره مصنوعی قابل سکونت در نظر گرفته شده است. قاب‌های خرپایی مثلثی سفید سطح مرتفع را پر می‌کنند و زمین ساخته شده‌ای را تشکیل می‌دهند که برف، یخ خرد شده یا طرح کلی یک خط الراس کوه را تداعی می‌کند. این عناصر فقط اشیای تزئینی نیستند که در بالای ساختمان قرار می گیرند. آنها نیروی ساختاری و تغییر شکل مفهومی را به یک میدان فضایی قابل عبور تبدیل می کنند.
از پشت بام، بازدیدکنندگان به مزارع برنج، رودخانه، روستا، خط راه آهن و کوه های اطراف نگاه می کنند. ارتفاع ساختمان مرکز فرهنگی را به یک دستگاه نظارتی تبدیل می‌کند و ارتباطات بصری با چشم‌انداز وسیع‌تر برقرار می‌کند که در سطح زمین کمتر آشکار است. سقف برنامه فضای باز را گسترش می دهد، اما از طریق یک توپوگرافی مصنوعی به جای یک تراس معمولی.
تضاد بین محیط روستایی و مناظر با سقف سفید ساخته شده در تنش معماری پروژه مرکزی است. این ساختمان از منظره در متریال یا فرم تقلید نمی کند، بلکه حافظه فصلی برف را به شکل هندسی انتزاعی می کند. در تابستان، زمانی که شالیزارهای برنج سبز می‌شوند و کوه‌ها نمایان می‌شوند، سقف حالت زمستانی را به یاد می‌آورد که در ابتدا بخشی از ساختمان را تشکیل می‌داد.
طرح ها
درباره MVRDV
MVRDV یک معماری و طراحی شهری در روتردام است که در سال 1993 توسط Winy Maas، Jacob van Rijs و Nathalie de Vries تأسیس شد. این دفتر در سطح بین‌المللی برای پروژه‌هایی شناخته شده است که ایده‌های مفهومی جسورانه را با طراحی تحقیقاتی ترکیب می‌کنند و بررسی می‌کنند که چگونه معماری می‌تواند به تغییرات محیطی، اجتماعی و جمعیتی پاسخ دهد.
اعتبارات و یادداشت های اضافی
- مهندسین عمران: استودیوی معماری ماساهیرو ایکدا، توکیو؛ ساساکی و شرکا، توکیو
- مشاوران نمایندگان پارلمان اروپا: ES Associates، توکیو
- مشتری: گالری آرت فرانت، توکیو؛ شهرداری ماتسودای
- سایر مشارکت کنندگان: Super-OS، توکیو؛ CLIP-architects، توکیو; گالری آرت فرانت، توکیو؛ ربات هارت
متصل شد
