معماران: با هم Arhitekti
منطقه: 120 متر مربع
سال: 2025
عکاسی: آنا اسکوب
معمار اصلی: توماس ابن اسپانگر
معماری منظر: استودیو TSK
مهندسی عمران: آرماتور دفتر مهندسی
مهندسی مکانیک و برق: رینگ، انرژی منطقی
مکان: شنبه موری
کشور: اسلوونی
House on the Edge of the Plain نوع شناسی غرفه را به عنوان یک مسکن معاصر بر اساس باز بودن، انعطاف پذیری و یکپارچگی چشم انداز دوباره تصور می کند. این پروژه که در Murska Sobota واقع شده است، به محدودیت‌های برنامه‌ریزی دقیق و سنت‌های معماری محلی پاسخ می‌دهد، نسبت‌های افقی کم، لعاب‌های سخاوتمندانه و یک رابطه قوی بین داخل و خارج از خانه را اتخاذ می‌کند. سازمان فضایی توسط سه هسته بتن مسلح تعریف می شود که خدمات و ساختار را یکپارچه می کند و به بقیه قسمت های داخلی اجازه می دهد سیال و سازگار باقی بماند. جهت‌گیری‌های مختلف، مناطق مسکونی و خصوصی را مشخص می‌کنند که هر کدام با تنظیمات باغ مجزا درگیر هستند. بیان مواد ریشه در ریخته گری بتن اکسپوز با سنگدانه های محلی دارد که با عناصر داخلی کم رنگی که بر دوام و سادگی تأکید دارند تکمیل می شود. حرکات طراحی استراتژیک، مانند یک گوشه لعاب دار و یک پنجره پانوراما جمع شونده، مرزهای فضایی را از بین می برد و زندگی خانگی را به چشم انداز اطراف گسترش می دهد. این خانه تجربه، تغییرات فصلی و مادیات لمسی را بر مناظر رسمی اولویت می‌دهد و یک پاسخ معماری ظریف و در عین حال آگاهانه به بافت آن ارائه می‌دهد.
این پروژه خود را به عنوان یک نقطه مقابل عمدی برای کنوانسیون های مسکونی حومه شهر قرار می دهد و تداوم فضایی و غنای تجربی را بر نمایش ترکیبی اولویت می دهد. خانه به جای اینکه خود را به عنوان یک شی در منظره نشان دهد، به عنوان یک قاب مدرج عمل می کند که میانجی بین زندگی خانگی و دشت وسیع است. زبان معماری آن کمتر بیان شده است، اما یک مذاکره دقیق بین محدودیت های نظارتی و میل به باز بودن را نشان می دهد، و در نتیجه شکلی ساخته شده است که هم محدود و هم بی سر و صدا گسترده به نظر می رسد.
در قلب طراحی، یک استراتژی ساختاری و سازمانی نهفته است که پیچیدگی را در سه حجم بتن مسلح ادغام می کند. این هسته‌ها عملکردهای ضروری از جمله آشپزخانه، حمام و اتاق‌های ابزار را دارند و در عین حال از دال سقف پشتیبانی می‌کنند. این رویکرد، طرح اطراف را آزاد می‌کند و اجازه می‌دهد یک محیط زندگی مستمر و سازگار که می‌تواند بر اساس روال روزانه و الگوهای فصلی تغییر کند. عدم وجود پارتیشن‌های معمولی حس سیالیت فضایی را افزایش می‌دهد، در حالی که یک عنصر ذخیره‌سازی خطی به‌طور ظریفی مناطق را بدون شکستن تداوم بصری بیان می‌کند.
جهت گیری نقش مهمی در شکل دادن به تجربه خانه ایفا می کند. اتاق های نشیمن و ناهارخوری به سمت جنوب غربی گسترش یافته و مستقیماً به تراس و باغی متصل می شوند که نور خورشید و تغییرات فصلی را جذب می کند. در مقابل، عملکردهای خصوصی بیشتر به سمت یک باغ شمال شرقی ساکت‌تر جهت‌گیری می‌شوند و یک شیب ظریف بین قرار گرفتن در معرض و صمیمیت ایجاد می‌کنند. این دوگانگی با جزئیات معماری که محفظه را از بین میبرد، بیشتر می‌شود، از جمله یک گوشه لعابدار فرورفته ساختاری و یک دهانه پانورامای کشویی که به طور کامل به داخل دیوار جمع می‌شود.
برخورد با مواد بر تعهد پروژه به اصالت و لمس بودن تاکید می کند. بتن اکسپوز، غنی شده با شن های محلی از رودخانه مورا، هر دو سطح داخلی و خارجی را مشخص می کند. این ماده اثر قالب‌های استفاده‌شده مجدد را حفظ می‌کند، بی‌نظمی‌های ظریف و پتینه‌ای لایه‌ای که یکنواختی را به چالش می‌کشد. این بیان ساخت و ساز به بخشی جدایی ناپذیر از روایت معماری تبدیل می شود و زمان و فرآیند را در بافت ساخته شده تعبیه می کند. در داخل، پالت عمداً محدود می‌شود، با کف‌های بتنی صیقلی، مبلمان روکش‌شده از نئوپان و عناصر بازیافتی که به فضای زندگی آرام کمک می‌کنند.
این خانه در نهایت معماری داخلی را به‌عنوان یک شرایط فضایی در حال تکامل به جای یک ترکیب ثابت، دوباره فرموله می‌کند. تاکید آن بر گشودگی، صداقت مادی و تعهد به محیط زیست، شیوه ای از زندگی را که با نور، زمان و روال هماهنگ است، ترویج می کند. با انجام این کار، او تفسیری متفکرانه از اصول مدرنیستی منطقه ای ارائه می دهد و ساخت عقلانی را با حساسیت ظریف و شاعرانه به مکان همسو می کند.
گالری پروژه
محل پروژه
آدرس: مورسکا سوبوتا، اسلوونی
مکان ذکر شده برای مرجع کلی است و ممکن است نشان دهنده یک شهر یا کشور باشد، اما آدرس دقیقی را مشخص نمی کند.
