آتلیه باردیل اثر والریو اولگیاتی: استودیو بتن قرمز مینیمالیستی در سوئیس

در چارانس، دهکده ای روستایی در کانتون گراوبوندن سوئیس، آتلیه باردیل والریو اولگیاتی ایده یک استودیو را به عنوان دنیایی دیواری متشکل از سه عنصر بازخوانی می کند: یک محیط پیوسته از بتن رنگدانه قرمز، یک حیاط باز با یک درخت، و یک اتاق منفرد و با نور بالای سر. این پروژه با مرز سایت به عنوان یک ساختمان برخورد می‌کند و خود طرح را به یک حجم معماری اصلی تبدیل می‌کند و در عین حال یک فضای کاری متمرکز در محوطه ایجاد می‌کند.

اطلاعات فنی درباره آتلیه بردیل

معماری زمانی حضور پیدا می کند که دنیای درونی خود را مستقل از مرجع بسازد، جایی که فرم، نور و متریال جو را تعریف می کنند.

– والریو اولگیاتی

دیوار محیطی به عنوان یک ساختمان

این پروژه با پذیرش مرز کاداستر به عنوان یک طرح کلی معماری آغاز می شود. یک دیوار بلند پیوسته در بتن رنگدانه‌ای قرمز در امتداد مرزهای ملک می‌گذرد و به عنوان یک جرم شی در منظره خیابان روستا خوانده می‌شود. از نظر قلمرو عمومی، عمدتاً ساکت باقی می‌ماند، به جز یک دهانه منفرد و بزرگ‌تر که ورودی را فشرده و قاب می‌کند. این حرکت کل طرح را به یک شکل محصور تبدیل می کند، در حالی که اطلاعاتی در مورد زندگی درونی آن پنهان می کند.

به جای ایجاد حجم مجاز، طرح جرم را برای تعریف شکاف نگه می دارد. حیاط به فضای اصلی تبدیل می شود، با یک استودیوی محصور انفرادی که در داخل آن به عنوان یک چهره مستقل قرار دارد. این وارونگی تاکید را از نما به محیط تغییر می دهد و مکانی درون گرا ایجاد می کند که مقیاس های ترکیبی Scharans را جذب می کند. ارتفاع دیوار اندازه‌گیری شده و سطح یکنواخت بین دانه‌های ریز خانه‌های مجاور و شبح‌های بزرگ‌تر ساختمان‌های مزرعه مذاکره می‌کند و حضور را از طریق جرم و سکون ایجاد می‌کند.

گونه شناسی حیاط و توالی فضایی

دسترسی در سه مرحله باز می شود: خیابان به دروازه عمیق، دروازه به دادگاه، و دادگاه به استودیو. عمق دروازه منعکس کننده ضخامت و استقلال دیوار قبل از اینکه بازدید کننده را به آرامش حیاط برساند. حیاط به عنوان دهلیزی عمل می کند که باد و دما را تعدیل می کند، یک آستانه فضایی که امکان تنظیم مجدد سرعت و توجه را فراهم می کند. در استفاده روزمره، برنامه را با پشتیبانی از ساخت در فضای باز، مونتاژ یا توقف آرام تحت شرایط کنترل شده گسترش می دهد.

خود استودیو به عنوان یک اتاق منفرد و متمرکز در نظر گرفته شده است که خارج از محیط قرار دارد. این تقسیم بندی تمایز بین محوطه شهری و دنیای کار داخلی را تشدید می کند و به استودیو اجازه می دهد تا از نظر صوتی و روانی مستقل از روستا کار کند. یک درخت تنها زمین باز را لنگر می اندازد و نسبت ها را کالیبره می کند. سایه بان آن میان آسمان گسترده و حجم فشرده استودیو، سایه، آب و هوای فصلی و نقطه مقابل عمودی را با افقی دیوار فراهم می کند.

مواد، ساختار و نور

بتن قرمز در محل ریخته شده و رنگدانه شده از طریق مخلوط، ساختار، سطح و ویژگی را در یک عمل مادی یکپارچه می کند. دیوار به عنوان مرز، نما و یک چهره شهری بدون درز یا لایه های کاربردی عمل می کند. جرم آن باعث تثبیت آب و هوای کوچک در زمین، حفظ گرما و جذب صدای خیابان می شود. واژگان تکتونیکی محدود از عناصر ثانویه اجتناب می کند و در نتیجه رابطه بین شکل و فضای خالی را روشن می کند.

در داخل استودیو، سقف ضخیم می شود و تا یک چشمی دایره ای بالا می رود که نور اوج کنترل شده را می پذیرد. این هندسه نور را به طور یکنواخت در سراسر سطوح کار پخش می کند، تابش خیره کننده را به حداقل می رساند و محیطی پیوسته را برای آویزان کردن، ذخیره سازی و حرکت حفظ می کند. با کاهش دهانه ها به دروازه خیابان و نور سقف، این پروژه کنترل روی دید، آب و هوا و آکوستیک را افزایش می دهد. کنتراست بین محفظه بی صدا و نور متحرک بالا، حال و هوای اتاق را در طول روز تنظیم می کند.

طنین متنی و انتزاع عمدی

حیاط دیواری یادآور مزارع منطقه ای و لبه های روستا است، اما به سه گانه معاصر دیوار، حیاط و اتاق تقلیل یافته است. انتزاع در اینجا زمینه را پاک نمی کند. آن را مجدداً تنظیم کرد. رنگ و انبوه شدن رنگ های معدنی منطقه و ساختار قوی را منعکس می کند، در حالی که از تقلید خطوط سقف، پنجره ها یا تزئینات جلوگیری می کند. این پروژه روستا را از طریق شبح و مقیاس درگیر می کند و به ارتفاع خیابان اجازه می دهد کمتر به عنوان یک نما و بیشتر به عنوان یک مرز قلمرو اندازه گیری شده عمل کند.

اقتصاد برنامه به اخلاق تبدیل می شود. با تمرکز بریف در یک اتاق خوب کالیبره شده و یک نمای بیرونی محافظت شده، معماری خوانایی و انعطاف پذیری پیدا می کند. دادگاه وظایف یا گردهمایی های اضافی را بدون حجم اضافی در نظر می گیرد، در حالی که استودیو متمرکز و عایق صدا باقی می ماند. این کاهش منظم، ارتباط بین کار، زمان و زندگی روستایی را روشن می‌کند و چارچوب دقیقی را ارائه می‌دهد که می‌تواند کاربردهای متفاوتی از زمان را در خود جای دهد.

درباره والریو اولگیاتی

والریو اولگیاتی مستقر در فلیمز، سوئیسو در سال 2000 تاسیس شد. این استودیو به دلیل رویکرد تقلیل گرایانه و درون نگر خود به معماری، ترکیب انتزاع مدرن با ارجاعات متنی به فضاهای هنری که بر فرم، متریال و نور تأکید دارند، شناخته شده است.

متصل شد