چرا ما نمی توانیم عادت خود را به تخریب ترک کنیم؟

برای چندین دهه، کارشناسان پایداری به ما در مورد تأثیر قابل توجهی که تخریب و بازسازی بر روی سیاره ما می گذارد هشدار می دهند. چنین تأثیری است که دو شورا محلی در لندن سعی کرده اند «ابتدا توسعه مجدد» را در سیاست های برنامه ریزی خود بنویسند. با این حال، با قدم زدن در شهر خود، در خیابان های بزرگ یا از طریق یک پارک صنعتی، فکر می کنید معماران، توسعه دهندگان و مالکان هنوز پیام حفظ را دریافت نکرده اند، بخشیده می شوید.

به نظر نمی رسد که ارتباط بین تأثیر روز و شب های بی خوابی و عرق ریزان که در تابستان امسال داشته ایم، با کسانی که حکم مرگ بیش از 50000 ساختمانی را که هر سال فرو می ریزند امضا کرده اند، ثبت نشده باشد. پس چرا نمی توانیم از فشار دائمی برای تخریب و بازسازی رها شویم؟

شهر لندن از زمان انتشار طرح محلی خود در سال 2015 «اجتناب از تخریب» را ترویج می‌کند و اخیراً سیاست برنامه‌ریزی تکمیلی خود را در سال 2025 تأیید کرده است که به طور خاص بیان می‌کند: «فرصت‌هایی برای حفظ و ارتقای ساختمان‌های موجود». […] قبل از اینکه تیم پروژه هر نوع تخریبی را در نظر بگیرد، باید به طور کامل کاوش و اولویت بندی شود. طرح جدید محلی شهر، که سیاست “اول نوسازی” را به بافت وسیع تر برنامه ریزی شهری ارتقا می دهد، هنوز به طور کامل تصویب نشده است. در سراسر مرز، در شورای شهر وست مینستر، قوانین محلی به بلوغ بیشتری رسیده است و طرح محلی آن در اوایل سال 2026 به روز شد تا سیاست برنامه ریزی قانونی «اول توسعه مجدد» را ایجاد کند.

آیا این سیاست های جدید کمی دیر شده است؟ صنعت ساخت و ساز هم خیلی سریع و هم به طرز باورنکردنی آهسته حرکت می کند. مطالعات امکان سنجی و تصمیم گیری در مورد تخریب و بازسازی می تواند سال ها قبل از برخورد بولدوزرها انجام شود. بنابراین سرنوشت ساختمان هایی که امروز می بینیم در حال تخریب هستند، مدت ها قبل از اینکه وست مینستر و شهر سیاست های جدید خود را معرفی کنند تعیین شد.

مدت زمانی که طول می کشد تا برنامه های محلی از مفهوم به تصویب برسند، می تواند بسیار طولانی باشد، در برخی موارد تا یک دهه. در همین حال پارک های ما در حال پاکسازی و رودخانه های ما در حال خشک شدن هستند. با درک این موضوع، دولت مرکزی قوانین را در مارس 2026 تغییر داد تا شوراها را ملزم به پیروی از رویکردی ساده‌تر کند و برنامه‌های محلی جدید را ملزم به تکمیل ظرف 30 ماه کند. بنابراین اگر شورایی این روند را امروز آغاز می کرد و تمام زمان اختصاص داده شده را می گرفت، طرح آنها تا سال 2029 ثبت نمی شد.

سیاست ملی «اول نوسازی» می‌تواند بزرگترین فرصت برای نوآوری را که صنعت در طول نسل‌ها دیده است، باز کند

به جای اینکه منتظر باشیم تا هر یک از مقامات محلی یک طرح محلی ارائه دهند، که ممکن است شامل یک سیاست “اول نوسازی” و اهداف پایدار پایدار باشد یا نباشد، چرا ما یک سیاست ملی برای یک مشکل ملی نداریم؟ اگرچه چارچوب سیاست برنامه‌ریزی ملی از فرصت‌های استفاده مجدد پشتیبانی می‌کند، اما پیام روشن و صریحی از «ابتدا نوسازی» را ارائه نمی‌کند. من احساس می کنم این فرصتی از دست رفته است تا کشور را در مسیر رشد سبز قرار دهیم.

همانطور که برخی ممکن است شما فکر کنند، یک سیاست ملی مقاوم سازی، مانع از ساخت و سازهای جدید یا خفه کردن رشد نمی شود. برعکس، می تواند بزرگترین فرصت برای نوآوری را که صنعت ساخت و ساز در نسل ها دیده است، باز کند. تغییرات آب و هوایی و فروپاشی ساختمان فقط مشکل لندن نیست. این مشکل در سراسر کشور و در سراسر جهان احساس می شود. با این حال، این مشکل ملی/بین المللی در حال حاضر به مقامات محلی واگذار شده است و یک سیستم برنامه ریزی پراکنده ایجاد می کند. در این میان سرنوشت هزاران ساختمان رقم خورده است.

در غیاب سیاست‌های قوی، تصمیم توسعه‌دهنده عمدتاً یک تصمیم مالی مبتنی بر مدیریت ریسک و بازده است. ناشناخته های مرتبط با بازسازی -شرایط ساختاری ناشناخته، محدودیت های ناشناخته MEP، مسائل ناشناخته آتش سوزی، ویژگی های نما ناشناخته، برنامه نامشخص، هزینه نامشخص، ادراک بازار نامشخص- بازسازی را در یک نقطه ضعف مالی قرار می دهد. این حتی قبل از فاکتور کربن، مناطق با ارزش اجاره بالاتر و مشوق های مالیاتی برای ساخت و سازهای جدید است.

گروه Don’t Waste Buildings در او برجسته شده است سود استفاده مجدد انگیزه انحرافی را گزارش دهید که در آن عمل زنده نگه داشتن یک ساختمان موجود مشمول مالیات 20 درصدی مالیات بر ارزش افزوده می شود، در حالی که بیشتر ساختمان های جدید از کاهش مالیات بر ارزش افزوده با نرخ صفر سود می برند. با توجه به اینکه هزینه های ساختمان در بالاترین حد خود قرار دارد، تفاوت بین پرداخت مالیات 20 درصدی اضافی می تواند دوام طرح نوسازی را کاهش دهد یا از بین ببرد. اگر سیاست ملی مبنی بر اولویت‌بندی نوسازی ابتدا مشخص شود، هزینه‌های کامل تخریب از طریق قسمت Z و ارزیابی‌های کربن مادام‌العمر تنظیم شود، و مالیات بین بازسازی و ساخت‌وساز جدید هماهنگ شود، می‌توانیم سیستمی ایجاد کنیم که به ساختمان‌های پشتیبانی فرصت مبارزه می‌دهد.

ساخت و سازهای جدید در حال حاضر به صنعت آن «برآمدگی» اقتصادی می دهد که همه می خواهند. سریع، آسان و دارای پاداش است – در حالی که تمام هزینه‌ها، کربن، زباله، استخراج منابع و ساختمان‌های از دست رفته خارجی هستند و این مشکل از طریق پیامدهای زیست‌محیطی به کل جامعه منتقل می‌شود.

هیچ کس هرگز نگفته است که دست کشیدن از تخریب آسان است. اما تا زمانی که سیستم برنامه ریزی و فضای اقتصادی آن را به یک انتخاب منطقی تبدیل کند، محکوم به شکست هستیم. شاید اولین قدم برای ترک اعتیاد این باشد که بپذیریم مشکل داریم.

الکساندر باک، رئیس بخش پایداری در باکلی گری یئومان است. او در CircularBuild این ماه صحبت کرد