هاب HOP مدرن سازی یک ساختمان اداری پست مدرن شش طبقه در ورشو است که در ابتدا در سال 1996 در نزدیکی خیابان تاریخی Chmielna افتتاح شد. این پروژه که توسط Loskiewicz.Studio طراحی شده است، نما، میدان عمومی، فضای داخلی مشترک، نمای رستوران، محل کار مستاجر، پارکینگ زیرزمینی و تاسیسات را برای افزایش عمر یک لایه شهری اخیر، که اغلب در بازار اداری معاصر رد شده است، بازسازی کرد.
اطلاعات فنی در مورد هاب HOP
کل ساختمان محل کار شماست.
– آنا لوسکویچ-زاکژفسکا
بازسازی یک ساختمان اداری پست مدرن از دهه 1990
هاب HOP به ساختمان اداری 1996 نه به عنوان یک کانتینر قدیمی، بلکه به عنوان بخشی از تاریخ معماری پسا سوسیالیستی ورشو نگاه می کند. حفظ آن از این جهت مهم است که بسیاری از ساختمان‌های تجاری این دوره موقعیت نامطمئنی را اشغال می‌کنند: بسیار جدید برای محافظت گسترده، اما به اندازه‌ای قدیمی که از نظر زیبایی شناختی نامرغوب تلقی شوند. مدرنیزاسیون این فرض را رد می کند که جایگزینی سرنوشت طبیعی چنین سازه هایی است و در عوض با زبان پست مدرن ساختمان به عنوان ماده ای برای تفسیر جدید برخورد می کند.
نمای بیرونی نظم گرافیکی بلوک را حفظ می کند و در عین حال حضور آن را از طریق رنگ، الگو و ریتم پنجره واضح تر تیز می کند. نمای بالایی سفید، دهانه های مربعی کوچک، قاب های نارنجی، لعاب بازتابنده و عناصر راه راه سیاه و سفید، خوانشی را به کلاژ شهری نزدیک تر می کند تا بی طرفی شرکت. در مقابل پس‌زمینه منطقه مالی بالای ورشو، ساختمان دیگر سعی نمی‌کند از طریق مقیاس یا شفافیت رقابت کند. این تفاوت را از طریق سطح، نسبت، و نظم تصویری بیان می کند.
این استراتژی زمانی بیشترین بازدهی را دارد که با ویژگی‌های دشوار ساختمان به جای پوشاندن آنها کار کند. شیشه های منحنی در پایه، شبکه پنجره جمع و جور و سبک پست مدرن با یک دیوار پرده ساده پاک نمی شوند. آنها در یک سیستم بصری ثابت تقویت شده‌اند، که نشان می‌دهد ارزش معماری در ساختمان‌های تجاری اواخر قرن بیستم ممکن است کمتر به تمیزی بستگی داشته باشد تا توانایی تطبیق تجدید نظر بدون از دست دادن شخصیت اصلی‌شان.
از لابی اداری گرفته تا منظره داخلی مشترک
طبقه همکف به عنوان یک چشم انداز داخلی مشترک سازماندهی شده است و لابی معمولی را به مجموعه ای از سالن های استراحت، فضاهای کار مشترک، اتاق های جلسه، غرفه ها و صندلی های غیررسمی گسترش می دهد. این تغییر منطق اجتماعی ساختمان را تغییر می دهد. گردش خون دیگر به عنوان یک فضای باقی مانده بین طبقات اشغال شده در نظر گرفته نمی شود، بلکه به عنوان یک منطقه جمعی است که از کار، انتظار، جلسات و زندگی موقت پشتیبانی می کند.
دهلیز شش طبقه لنگر فضایی اولیه را فراهم می کند. هسته مرکزی پوشیده از سنگ مرمر سبز، بالکن های نمایان، سقف لعابدار و گردش محیطی لایه ای به فضای خالی ساختار عمودی خوانایی می بخشد. این طرح به جای اینکه آتریوم را به عنوان یک حجم شرکتی خنثی باقی بگذارد، از سطوح طرح‌دار، ستون‌های مجسمه‌سازی و مواد متضاد برای ایجاد حرکت در ساختمان به صورت بصری پیوسته استفاده می‌کند. آتریوم هم به عنوان یک وسیله جهت یابی و هم به عنوان یک خیابان داخلی خوانده می شود.
مفصل بندی مواد در این دگرگونی مرکزی است. دیوارهای چوب پنبه ای، پله ها و یراق آلات مرمر سبز، کف های ترازو، غرفه های روکش دار، پرده های آکوستیک، منسوجات سفارشی و عناصر کنده کاری شده یا نواری، تراکم را در مقیاس بازو و بدن ایجاد می کنند. این پالت در برابر مسطح بودن بسیاری از نوسازی های اداری، جایی که بی طرفی با سازگاری اشتباه گرفته می شود، مقاومت می کند. در اینجا، لمس به ابزاری کاربردی تبدیل می‌شود، صدا را نرم‌تر می‌کند، مناطق را علامت‌گذاری می‌کند و به فضاهای مشترک ویژگی کافی برای تشویق به استفاده فراتر از دریافت رسمی می‌دهد.
رابط عمومی و فعال سازی شهری
بازسازی با بازطراحی میدان جلو و باز کردن طبقه همکف برای استفاده عمومی فراتر از پوشش ساختمان گسترش می یابد. در حالت سابق، این ساختمان بخش مرکزی اما نادیده گرفته شده از شهر را اشغال می کرد، نزدیک به محورهای اصلی شهری اما جدا از زندگی روزمره پیاده. چهره جدید با پیوند دادن برنامه‌های داخلی با تراس‌های فضای باز، کاشت‌ها، سایبان‌ها و نمای سطح زمین گویاتر به این وضعیت می‌پردازد.
رستوران و تراس به عنوان آستانه ای بین دفتر و خیابان عمل می کنند. آلاچیق مرجانی منحنی، گلدان های گرافیکی، صندلی در فضای باز و سایبان های مشکی واژگان پست مدرن ساختمان را به عناصری تبدیل می کند که می توان آن را در مقیاس عابر پیاده تجربه کرد. این فقط تداوم تزئینی نیست. مبلمان فضای باز، محوطه سازی و سازه های سقف سرعت ورود را کاهش می دهد و مرز متخلخل تری را ایجاد می کند که در آن ساختمان اداری به جای عقب نشینی در پشت لابی لعاب، در فضای عمومی مشارکت می کند.
خوانش شهری از این مکان به دلیل موقعیت آن بین بافت تاریخی خیابان Chmielna و خط افق برج های نزدیک، از جمله قابل مشاهده ترین نمادهای ورشو از تغییرات شهری قرن بیستم و بیست و یکم پیچیده است. مرکز HOP واسطه این شرایط است و تقلید تاریخی و انتزاع شرکتی را رد می کند. سطوح طرح دار و فرم جمع و جور آن پیش زمینه قابل تشخیصی را به خیابان می بخشد، در حالی که باز بودن برنامه ای آن به ساختمان اجازه می دهد بیش از یک آدرس دفتر خصوصی عمل کند.
فضای داخلی تطبیقی، استفاده مجدد از مواد و تنوع برنامه ای
این مداخله برنامه دفتر را از طریق طیف وسیعی از موارد اضافه می کند: پارکینگ دوچرخه بالا و پایین، اتاق های رختکن ورزشی با دوش، پارکینگ زیرزمینی ارتقا یافته، نقاط شارژ وسایل نقلیه الکتریکی، محل کار مستاجر، فضاهای مهمان نوازی و مجموعه هنرمندان در محل اقامت. این عناصر منعکس کننده تغییر در معماری اداری از کارایی یکبار مصرف به ریتم های کاری ترکیبی هستند. این ساختمان محل کار، نمایشگاه، ناهار خوری، رفت و آمد، گردهمایی های غیررسمی و اسکان موقت در یک ساختار مناسب است.
استفاده مجدد هم از طریق حفاظت از ساختمان موجود و هم از طریق استراتژی های انتخابی مواد در نظر گرفته می شود. مبلمان قدیمی بازسازی‌شده، وسایل آشپزخانه نجات‌یافته، کف چوب پنبه‌ای، سنگ طبیعی، پانل‌های آکوستیک بازیافتی و جزئیات قابل جداسازی، اتکا به تخریب و جایگزینی را کاهش می‌دهند. این پروژه استفاده مجدد را به عنوان یک تمرین صرفا فنی ارائه نمی کند. در عوض، الگوها، بافت‌ها و مبلمان احیا شده بخشی از زبان معماری می‌شوند و به بازسازی اجازه می‌دهند تا سن را بدون نوستالژی تشخیص دهند.
فضای داخلی مستاجر نشان می دهد که چگونه یک هویت تجدید شده می تواند از ثبت های فضایی مختلف پشتیبانی کند. یک دفتر از بلوک‌های شیشه‌ای منحنی، پرده‌ها، آثار هنری و یک توالی گردشی شبیه به گالری برای سازماندهی یک فضای کاری حول کشف بصری استفاده می‌کند. یکی دیگر ترکیبی از چوب، سقف های براق، ستون های آینه ای، پوشش گیاهی و اتاق های خانگی برای ایجاد یک محیط کار آزمایشی تر است. سوئیت هنرمند در محل اقامت، مقیاسی آرام‌تر را با صندلی‌های قدیمی، پرده‌های گرم، سطوح دیواری و اثاثیه خانه ارائه می‌کند که نقطه مقابل فضاهای عمومی و تجاری بزرگ‌تر ساختمان را ایجاد می‌کند.
متصل شد
