نامه ای عاشقانه به معماری نوشته لوکاس مارتینز (استودیو کوپاکابانا)

نمایشگاه I Met Myself at Brion: A Love Letter to Architecture اثر لوکاس مارتینز از استودیو کوپاکابانا مجموعه ای از آثار فیلم و عکاسی را با الهام از Tomba Brion اثر کارلو اسکارپا در سن ویتو دو آلتیوول ایتالیا، پس از یک سفر مطالعاتی به ونیز در سال 2025 ارائه می دهد. این نمایشگاه به بررسی توانایی معماری، بازتاب ظروف و توانایی انعکاس خود در شکل دادن به Scarpa می پردازد. شاخص ترین آثار این پروژه با محوریت یک فیلم کوتاه و گزارش عکاسی، فضای متغیر یادبود را از طریق نور، سایه، آب، مادیات و منظره پاییزی مستند می کند. این کار به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه بتن اکسپوز، فلز، ساخت سرامیک و توالی‌های فضایی با دقت هماهنگ‌شده به تجربه مکان کمک می‌کنند، در حالی که بحث‌های معماری گسترده‌تری در مورد ادراک حسی، عالی، حافظه و تداوم درگیر می‌شود. این نمایشگاه به‌جای اینکه به‌عنوان ثبت مستقیم یک بنای تاریخی باشد، بررسی می‌کند که چگونه معماری دهه‌ها پس از اتمام آن همچنان بر ناظران معاصر تأثیر می‌گذارد و تومبا بریون را به‌عنوان محیطی معرفی می‌کند که هندسه، نور، مواد و منظره در کنار هم قرار می‌گیرند تا از بازتاب زندگی، مرگ و معنای ماندگار تجربه‌ی معماری حمایت کنند.

آثار ارائه شده توسط لوکاس مارتینز (استودیو کوپاکابانا) در این نمایشگاه از برخورد با کار معمار ونیزی کارلو اسکارپا (1906-1978) در طی یک سفر مطالعاتی به ونیز در سال 2025 الهام گرفته شده است. مطالعه کنید تشکر ویژه از پاولینا لوکاس، لینا ماریان فریس، کتیل هار اسمدال، امیل کریستوفر گوستافسون، استول رو، آنیکا ایساکسون پیرتی، اریک وستر و لئو مارتینز. این نمایشگاه شامل فیلم کوتاهی است که خودم را در بریون ملاقات کردم: نامه ای عاشقانه به معماری که در سال 2025 با همکاری San Vito d’Altivole ایتالیا و اسلو نروژ با Liv Nana، Nina Sue و Fiona Devi Pariyar-Feldstad تولید شد. مدت زمان این فیلم 5 دقیقه و 56 ثانیه است که توسط لوکاس مارتینز از استودیو کوپاکابانا عکاسی شده است.

این فیلم کوتاه در Tomba Brione (1968-1978) می گذرد که توسط کارلو اسکارپا برای خانواده بریون در سن ویتو دو آلتیوول، نزدیک ترویزو طراحی شده است. از طریق تأثیر متقابل نور و سایه پاییزی، سر و صدای زندگی جای خود را به سکوت می دهد و محیطی برای تأمل و کشف خود ایجاد می کند. معماری به عنوان رسانه ای ظاهر می شود که قادر به پرورش آگاهی شخصی و تحول بین نسلی است. مارتینز در حین تهیه گزارش تصویری همراه، تلاش کرد تا فضای یادبود را از طریق تصاویر متحرک و ثابت مستند کند. پس از گذراندن دو روز کامل در سایت، او مشاهده می کند که چگونه نور طبیعی فضا را تغییر می دهد و به بازدیدکنندگان اجازه می دهد تا معماری را از طریق سایه درک کنند. آگاهی اسکارپا از این پدیده هم تعالی بخش و هم تحقیرکننده به نظر می رسد، شبیه آنچه امانوئل کانت آن را عالی توصیف می کند.

تومبا بریون رابطه پایدار بین جوزپه و اونورینا بریون را جشن می گیرد، در حالی که خود زندگی را از طریق پیوند شاعرانه بین تاریکی و روشنایی تأیید می کند. این ایده از طریق نقوش هندسی vesica piscis واقع در ورودی بنای یادبود بیان می شود. رابطه اسکارپا با کیفیت های متافیزیکی آب در سرتاسر باغ بیان می شود، جایی که آب حسی از پیوستگی را در سراسر مجموعه ایجاد می کند و نقش آن را به عنوان مکانی برای تأمل در زندگی و مرگ تقویت می کند. این ترکیب بیانگر این باور اسکارپا است که «محل مردگان به معنای باغ است». دیوارهای بتنی که مرزهای این «جهان کوچک از فرم‌های ساختمانی فردی و تاریخی» را مشخص می‌کنند، افق مصنوعی و حسی از بی‌نهایت را ایجاد می‌کنند. بتن اکسپوز سطوح خام و صاف را متعادل می کند، در حالی که عناصر فلزی و سرامیکی دستکاری شده بازتاب های ظریفی را ایجاد می کنند که نقش خورشید را در تداوم زندگی یادآوری می کند.

گفتگوی بین این مواد، مشاهدات آن-کاترین شولز را منعکس می کند که «اسکارپا تحت تأثیر مکتب وین، معماری بیزانس، معماری ژاپنی و اسلامی و همچنین معمار آمریکایی فرانک لوید رایت قرار گرفت». تومبا برایان به جای بازتولید سوابق تاریخی، تلاشی برای بیان قدرت بدوی از طریق ابزارهای مدرن و در عین حال اختراع مجدد آنچه که در آزمون زمان ایستاده است را نشان می دهد. این یادبود این ایده را تقویت می کند که معماری را باید از طریق تمام حواس تجربه کرد، نه فقط بینایی، موضعی که توسط معمار فنلاندی جوهانی پالاسما در کتاب چشمان پوست بیان شده است. معماری در آب جاری شنیده می شود، در بافت بتن احساس می شود و در برگ هایی که رویه درختی به بنای یادبود را پوشانده اند، بویید. آخرین یادگاری اسکارپا یادآور معماری تداوم است که در سخنان معمار برزیلی پائولو مندس داروشا بیان شده است: “همه ما می دانیم که خواهیم مرد، اما همچنین می دانیم که برای مردن به دنیا نیامده ایم. ما به دنیا آمده ایم تا ادامه دهیم.”

گالری