موزه پیشنهادی تعمید عیسی در بیت عنیا به عنوان یک مداخله معماری کم ارتفاع در چشم انداز خشک شرق رود اردن تعبیه شده است. این پروژه که به عنوان آستانه ای بین ورودی های عمومی و سایت غسل تعمید در فهرست یونسکو قرار گرفته است، تجربه بازدیدکنندگان را به عنوان سفری در میان زمین، آب و یک باغ کشت شده ساختار می دهد و اهمیت الهیات غسل تعمید را به شکل فضایی و مادی ترجمه می کند.
اطلاعات فنی موزه غسل تعمید عیسی در بیتانی
چالش این بود که به معماری اجازه داد تا میان منظره باردار و روایت‌های مقدسی که در درون آن به وجود می‌آید، میانجیگری کند و از مواد و مهارت‌های محلی برای ساختن با دقت و محدودیت استفاده کند.
– نایل مک لافلین
منظر به عنوان قلمرو مقدس: ساختمان در چارچوب یونسکو
بیتانی فراتر از اردن منظره ای است که با لایه های باستان شناسی و زیارت مداوم مشخص شده است. این موزه در نزدیکی مکان غسل تعمید در فهرست یونسکو واقع شده است، که نیازمند یک استراتژی معماری است که احترام را بر دید ترجیح می دهد. این پروژه به جای ادعای یک نمایه غالب، در زمین فرو می‌رود و جرم آن برای حفظ مزیت بصری صحرا و دره رودخانه فراتر از آن کالیبره شده است.
این ساختمان به عنوان یک گسترش آرام از توپوگرافی کویر واقع شده است. خطوط سقف با سطح زمین اطراف هماهنگ هستند و به چشم اجازه می دهند بدون وقفه در سایت حرکت کنند. این حضور خاموش، هم شکنندگی بافت باستان‌شناسی و هم ویژگی‌های متفکرانه مرتبط با زیارت را تصدیق می‌کند. موزه با مکان مقدس رقابت نمی کند. قاب می کند و بازدید کننده را برای آن آماده می کند.
در طرح جامع‌تر برای منطقه توسعه غسل تعمید، موزه به عنوان یک لولای فضایی عمل می‌کند. بین مناطق ورود عمومی و مسیر نزولی به رود اردن واسطه می شود. با انجام این کار، یک حالت آستانه ایجاد می کند و بازدیدکنندگان را از تجمع جمعی به بازتاب فردی قبل از ادامه به سمت ساحل رودخانه تغییر می دهد.
بخش تمثیلی: معماری به مثابه سفری روایی
این پروژه در امتداد یک محور مشخص شرقی-غربی، به عنوان یک راهپیمایی در نظر گرفته شده است که قوس الهیات غسل تعمید را به اصطلاحات فضایی ترجمه می کند. ورودی شرقی از باغی خشک شروع می شود که بیابان اطراف را منعکس می کند. از این نقطه، بازدیدکنندگان به داخل زمین فرود می آیند و از روشنایی به فضای داخلی فشرده تر و سایه دار تر می روند.
در مرکز ترکیب، یک شکاف پر از آب، ساختمان را قطع می کند. این شکاف درونی هم به عنوان یک مکان تاریخی و هم به عنوان یک آستانه نمادین یادآور رودخانه اردن است. برخورد با آب به مثابه یک نمایش تلقی نمی شود. از طریق نماهای کنترل شده و جابجایی های صوتی، به صورت مایل نزدیک می شود، و حس مکث و انتقال را تقویت می کند. این توالی با ظهور به نور و باغ کشت شده در غرب به اوج خود می رسد و چرخه ای از فرود، غوطه ور شدن و تجدید را بیان می کند.
چشم انداز پشت بام این بخش تمثیلی را به یک توپوگرافی مسکونی گسترش می دهد. پله‌های عریض و مسیرهای پیاده‌روی قابل دسترسی به آرامی به سمت دیدگاه‌هایی که به سمت دره رود اردن و مسیر زیارتی قرار دارند، بالا می‌روند. گردش به یک چشم انداز تبدیل می شود و به بازدیدکنندگان اجازه می دهد تا به طور فیزیکی در جغرافیای وسیع تری حرکت کنند که به روایت زیر معنا می بخشد.
مبنای مادی: کارهای عمومی و واکنش محیطی
انتخاب مصالح، موزه را در سنت‌های ساختمانی منطقه‌ای ریشه می‌دهد. سنگ‌های محلی و زمین کوبیده شده دیوارهایی با ضخامت قابل‌توجه را مشخص می‌کنند و به معماری ویژگی زمین‌شناسی می‌دهند. این پالت از نظر بصری با خاک‌های بیابانی اطراف همسو می‌شود و کنتراست بین ساختمان و زمین را کاهش می‌دهد و در عین حال حس ماندگاری متناسب با سایت را افزایش می‌دهد.
تکیه بر مصالح محلی و تکنیک های ساخت و ساز نیز استراتژی زیست محیطی پروژه را شکل می دهد. دیوارهایی با جرم حرارتی بالا نوسانات دمایی روزانه مشخصه آب و هوای کویر را کاهش می دهند. حیاط ها و گذرگاه های سایه دار، تهویه متقابل و نور روز کنترل شده را معرفی می کنند و اتکا به سیستم های مکانیکی را به حداقل می رساند. نور از طریق منافذ متناسب وارد می شود و به جای تابش خیره کننده، درجه بندی ایجاد می کند.
جرم داخلی و بیان عمودی محدود بیشتر از ارائه غیرفعال پشتیبانی می کند. مشخصات کم ساختمان باعث کاهش قرار گرفتن در معرض نور خورشید می شود، در حالی که سطوح سقف و برآمدگی های عمیق سایه ایجاد می کنند. معماری در اینجا از طریق وزن، ضخامت و سایه، با استفاده از ابزارهای عنصری برای کالیبراسیون راحتی و جو کار می کند.
جو و غوطه وری: نمایشگاه به عنوان یک تجربه فضایی
فضاهای نمایشگاهی داخلی به صورت مجموعه ای از فضاهای همسو با مضامین کویر، آب و شهادت طراحی شده اند. تغییرات در ارتفاع سقف، بافت متریال و کیفیت آکوستیک بازدیدکنندگان را به حالت‌های مختلف تمرکز هدایت می‌کند. اتاق‌های کم‌نور بر محصور شدن و درون‌نگری تأکید دارند، در حالی که مناطق انتقالی اجازه می‌دهند نگاه‌های اجمالی به بیرون برای تثبیت مجدد تجربه در منظره باشد.
نور رسانه تفسیری اولیه می شود. دهانه های باریک و نورگیرهای فیلتر شده شدت را تعدیل می کنند و به نور اجازه می دهند تا به تدریج روی سطوح سنگی و زمینی ثبت شود. صدا نیز در نظر گرفته شده است، با آب و طنین محیطی که وزن نمادین روایت را بدون غلبه بر آن تقویت می کند.
طراحی منظر رویکرد سرپرستی را فراتر از پوشش ساختمان گسترش می دهد. باغ‌های دیواری که با گونه‌های بومی کاشته شده‌اند، ریزاقلیم‌ها و لحظات تمرکز حسی را ایجاد می‌کنند و میان فضای داخلی درون‌گرا و بیابان وسیع میانجی می‌شوند. معماری، نمایشگاه و منظر به عنوان یک کل یکپارچه عمل می کنند، جایی که توسعه فضایی همراه با مصنوعات نمایش داده شده معنایی تفسیری دارد.
درباره معماران نیال مک لافلین
معماران نیال مک لافلین یک شرکت مستقر در لندن است که در سال 1990 تأسیس شد. این استودیو به دلیل استفاده خلاقانه از مواد و نور و ارائه معماری متفکرانه، نوآورانه و خوش ساخت که با حساسیت به زمینه های تاریخی و زیست محیطی مهم پاسخ می دهد، در سطح بین المللی شناخته شده است. کار در پروژه های فرهنگی، آموزشی و مذهبی، این عمل بر رابطه بین ساختمان و چشم انداز، ادغام تحقیقات، مواد طبیعی و همکاری نزدیک با مشتریان و متخصصان تأکید دارد.
اعتبارات و یادداشت های اضافی
- طراحان منظر: منظره کیم ویلکی
- مشتری: بنیاد توسعه اراضی مجاور محل غسل تعمید
- طراحی و جهت گیری نمایشگاه: استودیو نیسن ریچاردز
- طراحی نورپردازی: استودیو ZNA
- مطالعات نور و سایه: آروپ
- مشاور محلی: Engicon
- مقالات یا انتشارات پژوهشی: این مسابقه توسط مشاوران ریدینگ مالکوم (MRC) اجرا می شود. این پروژه با هماهنگی یونسکو مطابق با دستورالعمل ها و مجموعه ابزارهای ارزیابی تاثیر آن بررسی شود
متصل شد
