The Root، یک فضای داخلی نمایشگاه زیرزمینی توسط Wutopia Lab در Xuhui، شانگهای، یک سطح زیرزمین را به دنباله ای فضایی از نورپردازی اوج تعریف شده توسط فرود، فشرده سازی و مادیات زمین شناسی سازماندهی مجدد می کند. این پروژه که به عنوان یک جزء زیرزمینی The Seed در نظر گرفته شده است، از سقف فولادی ضد زنگ ریشه مانند، دیوارهای بازالتی خشن، کفپوش های ترازو ارگانیک و نور روز کنترل شده برای ایجاد ارتباط بین معماری سطح و فضای زیرزمینی استفاده می کند.
ریشه – اطلاعات فنی در مورد بذر
فضا یک ظرف نیست، بلکه یک اتصال ساخته شده است. مردم در آن زندگی می کنند، نور از آن نازل می شود و زمان در آن ملموس می شود.
– آزمایشگاه Wutopia
فرود به عنوان روایت فضایی
ریشه به زیرزمین نه به عنوان یک وضعیت زیرزمینی باقیمانده، بلکه به عنوان یک مکان اولیه از اهمیت معماری نزدیک می شود. فضای داخلی که در زیر The Seed در منطقه Xuhui شانگهای قرار دارد، روایتی از نزول را باز می کند که در آن بازدیدکنندگان از سطح شهری قابل مشاهده به یک محیط فشرده و به طور فزاینده محصور منتقل می شوند. این سکانس بر گذرگاه‌های منحنی، رنگ‌های سنگی گرم و نور کالیبره‌شده برای درک آهسته قبل از رسیدن به سالن مرکزی متکی است.
این حرکت فضایی مربوط به استعاره مرکزی پروژه رشد زیرزمینی است. این طرح به جای اینکه یک بذر یا یک درخت را به معنای واقعی کلمه نشان دهد، جوانه زنی را به عنوان یک فرآیند پنهان تفسیر می کند: ریشه ها گسترش می یابند، ماده جمع می شود و نور کمیاب اما حیاتی می شود. زیرزمین به یک وارونگی مفهومی از برنامه‌ریزی نمایشگاه متعارف تبدیل می‌شود، جایی که مهم‌ترین رویداد فضایی در زیر سطح رخ می‌دهد، نه در سطحی که رو به روی عموم است.
غرفه روی زمین و سالن زیرزمینی توسط یک محور عمودی که توسط نورگیر ایجاد شده است سازماندهی شده است. این افتتاحیه بیش از معرفی نور روز انجام می دهد. نقطه ای را مشخص می کند که هواپیمای زمینی قطع می شود و به فضای نمایشگاه زیر اجازه می دهد تا حضور شهر بالا را ثبت کند. از این نظر، oculus هم به عنوان یک اتصال دهنده و هم به عنوان آستانه عمل می کند و بخش را به دستگاه سازماندهی اولیه پروژه تبدیل می کند.
نور، سازه و سقف اصلی
در مرکز تالار قنات، نور روز از طریق نورگیر دایره‌ای وارد می‌شود و بر اتاقی بدون ستون محصور شده توسط دیوارهای بازالتی تیره می‌افتد. شرایط نور بالا به فضا جهت گیری واضحی می دهد و نماهای جانبی را که معمولاً با فضای داخلی نمایشگاه مرتبط است با رابطه عمودی بین بازدید کننده، سقف و آسمان جایگزین می کند. تضاد بین روشنایی چشم و وزن دیوارهای محیطی احساس زیر زمین بودن را افزایش می دهد.
سقف توسط عناصر فولادی ضد زنگ بافته شده در یک سیستم ریشه انتزاعی تشکیل شده است. ارزش آن فقط نمادین نیست. این سازه روشنایی، تهویه، آبپاش، اگزوز دود و دسترسی تعمیر و نگهداری را ادغام می کند و الزامات فنی را در یک میدان فضایی ادغام می کند. این رویکرد از ظاهر شدن سیستم های ساختمانی به عنوان اضافات ثانویه جلوگیری می کند و در عوض آنها را بخشی از زبان معماری اتاق می کند.
قوی ترین تنش در سالن بین هندسه دقیق نورگیر و شبکه ناهموار سقف ریشه است. چشم ساخته شده، گرد و خوانا است. شبکه فلزی اطراف پیچیده، جهت دار و ارگانیک به نظر می رسد. این تضاد از تقلید طبیعی ساده جلوگیری می کند. رشد را به عنوان شرایطی که توسط ساختار، گرانش و زیرساخت شکل می‌گیرد، به جای یک موتیف تزئینی که بر روی سطح سقف اعمال می‌شود، قاب می‌کند.
ثبت مواد سیاه چال
تالار مرکزی با سنگ بازالت تراش خورده مشخص شده است که سطح تیره و ناهموار آن به محیط وزن زمین شناسی می دهد. دیوار کمتر به عنوان یک پارتیشن محصور خوانده می شود تا به عنوان یک مرز حفاری شده، که ایده یک فضای داخلی توخالی را تقویت می کند. نورهای عمودی نازک بازالت را برجسته می کنند و بافت آن را برجسته می کنند و در عین حال از بی اثر شدن اتاق جلوگیری می کنند.
در برابر این محیط جامد، کف ترازو ارگانیک یک رجیستر سبک‌تر را معرفی می‌کند. رنگ کم رنگ و الگوی دانه های ریز آن یادآور رسوبات یا مواد آلی فشرده است، در حالی که سطح صیقلی آن درخشش سقف و نورگیر را منعکس می کند. کف بین تاریکی دیوارها و پیچیدگی فلزی بالای سر واسطه می شود و به اتاق اجازه می دهد علیرغم تضادهای نمایشی آن از نظر فضایی خوانا باقی بماند.
راهروهای رویکرد از سطوح گرم تری در سفال و تراورتن استفاده می کنند که اغلب با نور پنهانی که خطوط افقی را در سنگ نشان می دهد روشن می شود. این معابر به جای دیوارهای تمام شده، لایه‌هایی از خاک را نشان می‌دهند که انتقال تدریجی از جهان سطحی به اتاق مرکزی تاریک‌تر را نشان می‌دهد. بنابراین توالی مواد مقطعی و همچنین جوی است: رنگ های روشن و سطوح طبقه بندی شده به بازالت، فلز و نور بالای سر فشرده می شوند.
فضای نمایشگاه به عنوان روشی طراحی شده برای مشاهده
سالن دایره ای بدون ستون بازدیدکنندگان را مستقیماً در زیر ساختار ریشه معلق قرار می دهد و آنها را به سمت نورگیر به عنوان مرکز فضایی هدایت می کند. حذف ستون‌های داخلی و عناصر گردش عمودی به اتاق یک میدان پیوسته می‌دهد و به نمایشگاه‌ها اجازه می‌دهد تا فضا را بدون رقابت با شکستگی‌های ساختاری اشغال کنند. با این حال معماری هرگز خنثی نمی شود. سقف، دیوارها و نور، یک چارچوب قوی از درک را قبل از نصب نمایشگاه ایجاد می کنند.
این رویکرد طراحی نمایشگاه را به عنوان یک راه فعال برای مشاهده در نظر می گیرد. حرکت، مقیاس و تضاد مواد، نحوه خواندن اتاق توسط بازدیدکننده و در نتیجه، هر چیزی که در آن نمایش داده می شود را شکل می دهد. فرود آمدن به داخل سالن منجر به تغییر توجه از فضای بیرونی شهری به تمرکز درونی می شود، در حالی که سیستم ریشه ای بالای زمین آگاهی از زمین نامرئی بالا را حفظ می کند.
در رابطه با کار قبلی Wutopia Lab در مورد مدار، که در آن تجربه فضایی از طریق جریان و جابجایی مداوم سازماندهی شده بود، The Root منطق عمودی و فشرده تری را توسعه می دهد. در اینجا، سفر بازدیدکننده با حرکت رو به پایین، محفظه و در نهایت قرار گرفتن در معرض نور از بالا ساختار یافته است. فضای نمایشگاه به حالتی از ظهور تبدیل می شود که در آن ادراک توسط رابطه بین نور بالای سر، جرم زمین شناسی و سقف زیرساختی هدایت می شود که به نظر می رسد از طریق بخش رشد می کند.
درباره آزمایشگاه Wutopia
آزمایشگاه Wutopia یک تمرین معماری مستقر در شانگهای است که توسط معمار اصلی YU Ting رهبری می شود که به خاطر فضاهای روایی و فضای داخلی غنی از نظر مفهومی شهرت دارد. استودیو در کار طراحی نمایشگاه خود، فضا را به عنوان روشی طراحی شده برای دیدن، سازماندهی مدار از طریق جریان و بذر از طریق نزول در نظر می گیرد.
اعتبارات و یادداشت های اضافی
- مهندسین عمران: با Wutopia Lab برای حذف هشت ستون موجود و ایجاد یک فضای زیرزمینی بدون ستون کار کرد.
- مشتری: شرکت املاک و مستغلات شانگهای Yibin، به سفارش سرزمین هنگ کنگ.
- توسعه داخلی: AICO
- طراحی نورپردازی: Gradient Lighting، Chloe ZHANG و Yi HUANG
- عکاسی: عکاسی معماری روزانه، LIU Guowei
- معمار ارشد: یو تینگ
- معمار پروژه: لیران سان
- تیم طراحی: پان دالی، کوانگ ژو و وی چن
- مقالات یا انتشارات پژوهشی: رابرت مک فارلین، Underland; تصویری از درخت زندگی در سال 1847 توسط اولوف اولوفسن باگ از نثر ایسلندی ادا.
متصل شد
